W Sztokholmie od rana pada deszcz - narracja przygodowo-obyczajowa (nie mylić z Berlinem).

 W Sztokholmie od rana pada deszcz. Taki drobny, uparty, który nie spada z nieba, tylko jakby unosi się w powietrzu i wnika we wszystko po trochu: w płaszcze, w bruk Gamla Stan, w myśli ludzi czekających na światłach. Miasto brzmi inaczej, kiedy pada — tramwaje syczą ciszej, woda szturcha z lekka dźwięki, a kroki przechodniów stają się bardziej ostrożne, jakby każdy bał się zbyt głośno zaznaczyć swoją obecność.

Marta zatrzymała się pod markizą małej kawiarni przy Hornsgatan. Była tu pierwszy raz od lat i miała wrażenie, że Sztokholm nie tyle ją wita, co sprawdza: czy pamięta zasady, czy umie jeszcze chodzić po mokrym kamieniu, czy potrafi nie zadawać zbyt wielu pytań. Wyjęła z kieszeni złożoną kartkę — adres zapisany pośpiesznym pismem, lekko rozmazanym, jakby autor pisał go w biegu albo w deszczu bardzo podobnym do tego dzisiejszego.

Kawiarnia pachniała kardamonem i mokrą wełną. Za barem stał mężczyzna o siwych i szatynowych włosach związanych w krótki kucyk, czytał gazetę i udawał, że nie zauważa nikogo nowego. Marta zamówiła czarną kawę, bez mleka, i usiadła przy oknie. Deszcz spływał po szybie cienkimi strugami, łącząc twarze przechodniów w jedno, płynne odbicie. Właśnie wtedy zobaczyła go po raz pierwszy — chłopaka w zielonej kurtce, który zatrzymał się na chodniku i spojrzał prosto na nią, jakby od dawna wiedział, gdzie siedzi.

Nie wszedł do środka. Skinął tylko głową, ledwie zauważalnie, i ruszył dalej w stronę mostu. Marta zawahała się dokładnie trzy sekundy. Potem dopiła kawę jednym haustem, zarzuciła plecak na ramię i wyszła za nim w deszcz.

Most prowadził na Södermalm, a wiatr od wody był ostrzejszy niż się spodziewała. Chłopak szedł szybko, ale nie uciekał — raczej prowadził. Co jakiś czas oglądał się przez ramię, upewniając się, że wciąż idzie za nim. Minęli księgarnię z używanymi książkami, warsztat rowerowy, mural przedstawiający ogromnego łosia w koronie i leśnego lumberjacka. W końcu skręcili w wąską uliczkę, gdzie zapach deszczu mieszał się z zapachem oleju silnikowego.

— Myślałem, że się nie odważysz — powiedział, gdy się zatrzymał. Mówił po polsku z lekkim, trudnym do uchwycenia akcentem.

— Myślałam, że to ty się nie odważysz wejść do kawiarni — odpowiedziała, zanim zdążyła się zastanowić.

Uśmiechnął się krzywo. Przedstawił się jako Elias. Powiedział, że list, który dostała tydzień wcześniej, był od jego matki. Że pewne rzeczy nie mogą zostać wysłane mailem, a inne nie mogą czekać. Że Sztokholm to dobre miasto na spotkania, które zmieniają bieg życia, bo tu wszystko wydaje się tymczasowe — nawet deszcz.

Reszta dnia potoczyła się jak długa wędrówka bez mapy. Schodzili w dół do portu, potem wspinali się po schodach na wzgórza, z których miasto wyglądało jak makieta z mokrego kartonu. Rozmawiali o sprawach zwyczajnych: o pracy, o tym, jak trudno przyzwyczaić się do światła zimą i do ciszy ludzi. I o sprawach, które bolały — o zniknięciach, niedopowiedzianych pożegnaniach, zdjęciach, których nigdy nie było, wehikule do rąbania drzewa i niszczarce do papieru, o decyzjach podjętych dawno temu, których echo wraca niespodziewanie podczas jazdy metrem, właśnie w taki deszczowy poranek. To było jak film Incepcja (2010).

Wieczorem deszcz w końcu osłabł, jakby miasto uznało, że dość już testów na dziś. Nad wodą pojawiła się mgła, a światła latarni rozmyły się w niej jak wspomnienia. Marta stała na nabrzeżu i wiedziała, że jutro Sztokholm będzie innym miastem — jaśniejszym, bardziej otwartym. Ale ten dzień, mokry i szary, zostanie z nią na długo. Bo niektóre przygody nie zaczynają się od słońca i fanfar, tylko od deszczu, który pada od rana i zmusza, by ruszyć z miejsca i ze strefy komfortu.

Jest to artykuł w tym miejscu. Artykuł którego nigdy nie było, a powinien?
wyprodukowane przez sztuczną inteligencję.
wpisał: Pietrzak (?)